Pokonać wojownika


Chcąc dotrzeć do celu, potrafimy wykorzystać nie tylko swój upór, ale i inne cechy, które torują nam drogę, choć nie zawsze jest to prosta droga. Czasami bowiem, gdy nasze poglądy i przekonania są tak skostniałe i można powiedzieć, że stworzyliśmy w sobie beton, musimy przebijać się przez każdą strukturę, każdy stworzony podświadomie opór, iż sami możemy zacząć zadawać sobie w duszy pytanie, czy warto?
W drugą stronę dzieje się podobnie, gdy wierzymy, że zmienimy kogoś, a umysł tej osoby wydaje się być nie do przebicia. Co wtedy zrobić? Tu już wszystko zależy od naszej woli i od tego, jak bardzo nam zależy na relacji z tą osobą. Jeśli zależy, będziemy kopać, kruszyć beton w jej podświadomości, poświęcając na to czas i życie. A im bardziej nam na tej osobie będzie zależeć, tym więcej włożymy w to wysiłku, czasami będziemy to czynić nawet, kosztem własnego zdrowia.
Ciekawe, że w stosunku do siebie nie potrafimy wykazać już tyle determinacji. Tak naprawdę, częściej odpuszczamy, gdy chodzi o nas samych niż wtedy, gdy chodzi o kogoś, kogo kochamy. My sami musimy dopiero przegrać, dostać naprawdę po tyłku, stanąć pod ścianą, być pozbawieni wszystkich sił, które zgromadziliśmy do walki. I dopiero wtedy, gdy już wojownik w nas leży pokonany, dopiero wtedy potrafimy zebrać się, by wszystko poukładać od nowa. Wojownik, jednak musi naprawdę zostać w nas najpierw pokonany, inaczej, szybko wyliże rany i dalej będzie walczyć. Dalej będzie szukać wrogów, dalej będzie żyć w nas, w ciągłej gotowości do walki i dalej będzie nas zagrzewać do boju.
A co ciekawsze, choć jest w nas, choć kieruje naszym życiem, my go często nie widzimy i nawet nie chcemy go widzieć. Ale bywa i tak, że nie tylko go widzimy, ale i jesteśmy wręcz dumni ze swojej wojowniczości i dopiero większa klęska pokazuje nam, dokąd prowadzi nas ta rola i czy warto było się jej poddać, iść za nią. A tu już bywa różnie, choć najczęściej się jej poddajemy i idziemy, i walczymy, i czasami wygrywamy a czasami przegrywamy. Nie oznacza to, oczywiście, że czegoś nas to nauczyło, że beton w naszym umyśle się skruszył, że zyskaliśmy choć odrobinę pokory, patrząc zaś, jak szybko potrafimy wrócić do tej roli, można powiedzieć, że trudniej ją w sobie uśmiercić niż cokolwiek innego. Pozostaje jedynie pytanie, czy my tego w ogóle chcemy? Czy naprawdę jesteśmy gotowi w życiu na zmiany? Czy jesteśmy gotowi przestać walczyć, doprowadzać życie do skraju wycieńczenia. No właśnie, co tak naprawdę jest nas w stanie zawrócić z tej ścieżki? A może powinnam inaczej zadać pytanie, co Ciebie było dopiero w stanie zmienić, zawrócić, spowodować, byś przestał niszczyć siebie, swoje zdrowie, jakąś relację lub swoje życie?
To tak do przemyślenia na dziś. Miłego dnia kochani