Wdzięczność


Czasami wydaje nam się, że wyrażenie wdzięczności rodzi od razu jakieś zobowiązania. Że Ci wobec których ją mamy wyrazić od razu dadzą sobie prawo do zadośćuczynienia, zaraz będą chcieć więcej, aniżeli chcemy dać. Dlatego czasami wolimy nie widzieć, co takiego ważnego uczyniła dla nas druga dusza, aniżeli pozwolić, aby wdzięczność częścią postawy się stała, pokornym nas świadomie czyniąc.

Wdzięczność wyrażana w duszy, ważna jest przede wszystkim dla tego, kto jej doświadcza i świadomie odbiera stan, który samą sobą tworzy, a stan jest niebywały, łączy się bowiem z prawdą, jednak już nie w bolesny sposób jest doświadczany a przez łagodność i jako ulga jest częściej odczuwany, niż w inny sposób.

Gdy czujesz wdzięczność, pozwalasz aby to, co wynikło z zaangażowania innych dusz w twoje sprawy znalazło właściwe dla ich roli miejsce. Nie umniejszasz wtedy zasług innych dusz, ani nie zawyżasz wartości ich roli i udziału, bo widzisz, że i te dusze wyniosły z tego coś dla siebie.

Gdy świadomie odczuwasz wdzięczność samemu sobie wskazujesz drogę do stanu jedności.